Przeskocz do treści

niewidzialni 300x186 - Niewidzialni - niezwykła książka, niezwykły projektSpojrzeć na świat oczami Niewidzialnych – pierwsza taka akcja na świecie

Spotykać można ich wszędzie – w parkach, na dworcach, w tramwajach. Widzimy ich, ale czy zauważamy? Fundacja Kapucyńska oraz Grupa Walk zainicjowały powstanie pierwszej na świecie książki, która pozwala nie tylko dostrzec ludzi Niewidzialnych, ale również wczuć się w ich sytuację.

Jej celem jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na osoby bezdomne.

Książka ma nieatrakcyjną formę, bez kolorowej okładki, bez tytułu – na półce księgarni pozostałaby niezauważona i pominięta. Podobnie, jak osoby bezdomne, których niekiedy całym dobytkiem jest zwykły, szary karton. Jest jednak wyjątkowa, nie tylko ze względu na swoją surową konstrukcję. Jej strony są puste. Chcąc zapoznać się z treścią, należy opuścić ogrzewane mieszkanie i wyjść na zewnątrz w mroźny dzień. Dopiero niska temperatura, towarzysząca na co dzień osobom bezdomnym, odsłania treść zapisaną na kartach. Znajdują się na nich wzruszające wspomnienia, opisujące przykrą codzienność wiersze, reportaż, a nawet sztuka teatralna. Ich autorami są osoby bezdomne – podopieczni Fundacji Kapucyńskiej.

Po prostu przeczytaj i zobacz w nich ludzi Książka za sprawą treści, pozwala zrozumieć tych, którzy mają bardzo niewiele, a mimo to nie utracili własnej wrażliwości. Poświęcenie czasu lekturze, daje możliwość, by w wielu przezroczystych na co dzień twarzach, zobaczyć ludzi o takich samych uczuciach jak nasze. Natomiast forma książki wręcz zmusza do tego, by w dosłowny sposób wczuć się w ich trudną sytuację.

Ludzie bezdomni są kategoryzowani według krzywdzących stereotypów. Zapominamy, że tak jak my mieli kiedyś pracę, domy, rodziny i przyjaciół, których stracili z różnych, nierzadko niezależnych od siebie powodów. Przez brak wrażliwości, nieustanny pośpiech, a nawet ignorancję otoczenia utracili oni także nadzieję na to, że mogą zmienić swoje życie. Liczymy, że nasza inicjatywa pomoże wpłynąć na postrzeganie osób bezdomnych, oddając im głos i pokazując ich zwykłą, ludzką wrażliwość – mówi Marek Sekretny, Prezes Fundacji Kapucyńskiej. 

Więcej informacji nt. inicjatywy znajduje się na stronie ZobaczNiewidzialnych.pl 

* * *

Fundacja Kapucyńska im. bł. Aniceta Koplińskiego powstała z inicjatywy i prowadzona jest przez Braci Mniejszych Kapucynów. Przy wsparciu wolontariuszy, głównie z Towarzystwa Charytatywnego im. Ojca PIO od 20 lat prowadzą Jadłodajnię dla ubogich i bezdomnych przy ulicy Miodowej 13 w Warszawie. Celem rozwoju obecnie prowadzonych działań na szerszą skalę oraz chcąc sprostać potrzebom swoich podopiecznych, zainicjowali powstanie Fundacji, która we wrześniu 2010 r. ustanowiona została aktem notarialnym przez Fundatora Radosława Pazurę. W ramach charytatywnej działalności Bracia wspierają potrzebujących oferując im nie tylko posiłki, ale także pomoc psychologiczną, warsztaty socjoterapeutyczne, wspólnotę duszpasterską czy wsparcie duchowe. Fundacja Kapucyńska w centrum swoich działań stawia troskę o drugiego człowieka, szczególnie wykluczonego społecznie. Jej misją jest kontynuacja i zwiększenie zasięgu przedwojennej działalności bł. o. Aniceta Koplińskiego. Partnerami Fundacji są m.in. Caritas Polska, Towarzystwo Charytatywne im. Ojca PIO Koło Warszawskie nr 5, Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) Biuro Projektowe w Polsce, Dom dla Osób Bezdomnych i Najuboższych MONAR-MARKOT,

Caritas Archidiecezji Warszawskiej czy Radio Warszawa.

WALK jest niezależną, polską grupą marketingową. W ramach WALK funkcjonuje obecnie siedem business unitów:

WALK Creative – odpowiadający za kreację ATL.

WALK Design – przygotowujący projekty z zakresu CI, packagingu oraz tworzenia nowych marek.

WALK Digital - dostarczający rozwiązania interaktywne.

WALK Events – specjalizujący się w eventach.

WALK Promotion – odpowiadający za kreację BTL, realizujący działania field i shopper

marketingowe.              

WALK PR – zajmujący się komunikacją public relations.

WALK Social Media – prowadzący projekty społecznościowe.

Dodatkowe informacje na temat WALK można znaleźć na stronie www.walk.pl.

 

Krytyka fotografi - Terry Barret – Krytyka fotografii. Jak rozumieć obrazy. RecenzjaTerry Barret, autor książki „Krytyka fotografii. Jak rozumieć obrazy”  to wykładowca sztuki, dziennikarz, pisarz. Człowiek z dużym doświadczeniem w każdej z tych sfer. Napisał książkę, którą, od razu to napiszę, każdy zajmujący się fotografią powinien mieć w swoich zbiorach.

Autor stara się odpowiedzieć w książce na pytanie, czym jest krytyka fotografii. Opisuje cztery metody krytyczne, którymi są: opis,  interpretacja, ocena, tworzenie teorii. W uproszczeniu można powiedzieć, że odpowiadają one na cztery pytania dotyczące fotografii: co to jest? o czym to jest? na ile to jest dobre? czy to jest sztuka?

Przypomina, że krytyka to niekoniecznie krytykowanie, a nawet ocenianie, a z czym właśnie słowo „krytyka” przede wszystkim się kojarzy. W takim też znaczeniu używa się go w języku potocznym.

Terry Barret zastosował przejrzysty i logiczny podział treści, sam spis treści mógłby posłużyć jako matryca do pisania o fotografii. W ramach wyjątku zamieszczam go, ponieważ dopiero przejrzenie go daje wyobrażenie o całej książce, o bogactwie zawartych w niej treści.

S p i s  t r e ś c i

Przedmowa

R o z d z i a ł  p i e r w s z y

O sztuce krytyki

Definicja krytyki

Źródła krytyki

Rodzaje krytyki

Wykształcenie krytyków

Postawy wobec krytyki

Relacje między krytykami i artystami

Sztuka krytykowania krytyk

Korzyści z krytyki

R o z d z i a ł  d r u g i

Opis fotografii. Co widzę?

Opis definiujący

Opis wystawy Avedona: In the American West

Opisywanie tematu zdjęć

Opis formy

Opis materiału

Opis stylu

Porównywanie i kontrastowanie

Identyfikacja wewnętrznych i zewnętrznych źródeł informacji

Opisywanie i interpretacja

Opisywanie i ocena

Znaczenie opisu dla czytelnika

Zasady opisu fotografii

R o z d z i a ł  t r z e c i

Interpretacja fotografii. Co to znaczy?

Dwie przykładowe interpretacje

O interpretacji

Definicja interpretacji

Obiekty interpretacji

Twierdzenia i argumenty interpretacyjne

Perspektywy interpretacyjne

Trzy interpretacje fotografii Eleanor

Inne strategie interpretacyjne

Łączenie podejść interpretacyjnych

„Właściwe” interpretacje

Interpretacje i intencje artysty

Interpretacja i odczucia

Interpretacja, znaczenie i osobista wymowa

Społeczność interpretatorów

R o z d z i a ł  c z w a r t y

Rodzaje fotografii

Kategorie fotografii

Nowe kategorie

Fotografia opisująca

Fotografia objaśniająca

Fotografia interpretująca

Fotografia wartościująca etycznie

Fotografia wartościująca estetycznie

Fotografia teoretyczna

R o z d z i a ł  p i ą t y

Fotografia i konteksty

Kontekst wewnętrzny

Kontekst oryginalny

Kontekst zewnętrzny

Konteksty zewnętrzne i konotacje

Interpretacja pracy Barbary Kruger Untitled („Survieillance”) z uwzględnieniem informacji

kontekstualnych

Surveillance i konteksty wewnętrzny

Surveillance i kontekst oryginalny

Surveillance i kontekst zewnętrzny

Untitled („Surveillance”) Barbary Kruger i kategorie

Fotografie opisujące

Fotografie wyjaśniające

Fotografie interpretujące

Fotografie wartościujące etycznie

Fotografie wartościujące estetycznie

Fotografie teoretyczne

Proces interpretacji: podsumowanie

R o z d z i a ł  s z ó s t y

Ocena fotografii. Czy to jest dobre?

Przykłady wypowiedzi oceniających

Ocena pozytywna

Ocena negatywna

Ocena sugerowana

Oceny rozbieżne

Ocena porównawcza

Oceny i uzasadnienia

Oceny i kryteria

Różne kryteria

Realizm

Ekspresjonizm

Formalizm

Fotografia zaangażowana

Inne kryteria

Wybór kryterium

Odmienne oceny

Oceny są argumentami

Rewizja oceny

Oceny i preferencje

Intencjonalizm i oceny

Obiekty oceny

Oceny fotografii Roberta Mapplethorpe’a

Hilton Kramer i Grace Gluck o pracach Mapplethorpe’a

Poglądy innych krytyków na prace Mapplethorpe’a

Podsumowanie

Zasady oceniania fotografii

R o z d z i a ł  s i ó d m y

Teoria fotografii: Czy to jest sztuka? Czy to jest prawdziwe?

Czy to jest etyczne?

Teoria fotografii i praktyka

Kwestie ontologiczne: czym jest fotografia?

Zdjęcia cyfrowe i ontologia

Zagadnienia epistemologiczne: czy fotografie są prawdziwe?

Teoria realistyczna

Teoria konwencjonalistyczna

Prawda fotograficzna

Zagadnienia estetyczne: czy fotografia jest sztuką?

Modernizm i postmodernizm

Zdjęcia cyfrowe i zagadnienia estetyczne

Zainteresowania etyczne – czy fotografie są moralne

Teoria marksistowska i fotografia etyczna

Teoria feministyczna i fotografia etyczna

Teoria wielokulturowości i fotografia etyczna

Teoria Queer i fotografia etyczna

Teoria postkolonialna i fotografia etyczna

Podsumowanie

R o z d z i a ł  ó s m y

Pisanie i mówienie o fotografii

Pisanie o fotografii

Obserwacja i robienie notatek

Szkic i uważne pisanie

Interpretacyjne teksty studentów

Konstruowanie interpretacji wizualnych

Tworzenie osobistego znaczenia

Ocenianie fotografii

Przedstawianie kryteriów

Cztery oceny pracy Immediate

Family autorstwa Sally Mann

Teksty metakrytyczne

Komentarz artysty

Proces pisania

Mówienie o fotografii

Krytyka studyjna

Rodzaje ustnej analizy krytycznej

Przeprowadzenie udanej analizy krytycznej

Zasady skutecznej analizy krytycznej

Przypisy

Bibliografia

Indeks nazwisk

Auto pisze jasno, przejrzyście i zrozumiale. W książce znajdziemy praktyczne podsumowania rozdziałów, takie pigułki wiedzy, dzięki którym szybko można sobie przypomnieć podstawowe tezy.  Oczywiście jest tu nie tylko teoria, ale również mnóstwo przykładów w formie cytatów z prac, artykułów i książek, recenzji i sprawozdań z wystaw. Służą one pokazaniu krytyki fotografii w praktyce. Znajdziemy oczywiście również reprodukcje, sporo czarno – białych, a kolorowe we wkładce na kredowym papierze.

Jest to więc właściwie podręcznik nie tylko dla studentów kierunków artystycznych czy teorii sztuki, ale również dla fotografów, chcących się dowiedzieć więcej na temat tego, jak przekazywać za pomocą fotografii swoje idee. Dzięki książce lepiej rozumie się tę interdyscyplinarną sztukę, jaką jest fotografia. Niezależnie więc od tego, czy zajmujesz się fotografią czy teoretycznie, czy też praktycznie, „Krytyka fotografii. Jak rozumieć obrazy. Recenzja” Terry`ego Barreta musi znajdować się w Twojej domowej bibliotece.

©PrzemyslawPufal

 

Bestsellery Empiku 2016 - Bestsellery Empiku 2016Bestsellery Empiku 2016 to największe hity 2016 roku, czyli najchętniej wybierane przez Polaków książki, płyty, filmy i gry. Oczywiście tutaj zamieszczam tylko nominacje książkowe. Nominacje, ponieważ można wziąć udział w głosowaniu najciekawsze Wydarzenie Roku 2016.

Literatura polska:

„Brud” – Piotr C.; Wydawnictwo Novae Res

„Konan Destylator” – Andrzej Pilipiuk; Wydawnictwo Fabryka Słów

„Król” – Szczepan Twardoch; Wydawnictwo Literackie

„Lampiony” – Katarzyna Bonda; Wydawnictwo Muza

„Przeznaczeni” – Katarzyna Grochola; Wydawnictwo Literackie

 Literatura zagraniczna:

„Kiedy odszedłeś” – Jojo Moyes; Wydawnictwo Znak Literanova

„Małe życie” – Hanya Yanagihara; Wydawnictwo W.A.B.

„Nieznajomy” – Harlan Coben; Wydawnictwo Albatros

„Spójrz na mnie” – Nicholas Sparks; Wydawnictwo Albatros

„Żniwa zła” – Robert Galbraith;  Wydawnictwo Dolnośląskie

Literatura faktu:

„Dasz radę. Ostatnia rozmowa” – ks. Jan Kaczkowski, Joanna Podsadecka; Wydawnictwo WAM

„Grunt pod nogami” – ks. Jan Kaczkowski; Wydawnictwo WAM

„Nienachalna z urody” – Maria Czubaszek; Wydawnictwo Prószyński Media

„Sekretne życie drzew” – Peter Wohlleben; Wydawnictwo Otwarte

 „Służby specjalne. Podwójna przykrywka” – Patryk Vega; Wydawnictwo Otwarte

Literatura dla dzieci:

„Bohaterowie Magicznego Drzewa. Porwanie” – Andrzej Maleszka; Wydawnictwo Znak Emotikon

„Dziennik Cwaniaczka. Stara bieda” – Jeff Kinney; Wydawnictwo Nasza Księgarnia

„Lewy. Chłopak, który zachwycił świat”  - Yvette Żółtowska-Darska; Burda Publishing Polska

„Nela na kole podbiegunowym” – Nela Mała Reporterka; Burda NG Polska

„Śladami Neli przez dżunglę, morza i oceany” – Nela Mała Reporterka; Burda NG Polska

Literatura dla młodzieży:

„Harry Potter i przeklęte dziecko” – Jack Thorne; Wydawnictwo Media Rodzina

„Korona” – Kiera Cass; Wydawnictwo Jaguar

„Niebezpieczne kłamstwa” – Becca Fitzpatrick; Wydawnictwo Otwarte

„Ukryta wyrocznia” – Rick Riordan; Wydawnictwo Galeria Książki

„Życie i śmierć” – Stephenie Meyer; Wydawnictwo Dolnośląskie

Jak widać literatura została podzielona na kilka kategorii, żeby ułatwić wybór. W związku z tym, że to zabawa w wybór bestsellera, to ja stawiam na książkę Harlana Cobena „Nieznajomy”.

Na co Wy stawiacie? Jakie książki z tych nominowanych czytaliście? Które Wam się podobały?

 

Joseph Conrad – Korzeniowski 300x246 - Joseph Conrad – Korzeniowski patronem 2017 rokuJoseph Conrad – Korzeniowski został ustanowiony przez Sejm patronem 2017 roku. 3 grudnia 2017 r. przypada jubileusz 160-lecia urodzin tego pisarza. Jest jednym z najbardziej znanych na świecie pisarzy związanych z polską kulturą. Sejm uzasadnił wybór tym, że jego dorobek, powstający pod wpływem literatury polskich romantyków, zawiera uniwersalne wartości moralne i etyczne. Podejmowanie tematów ważnych dla starego kontynentu czyni go pisarzem uniwersalnym, który już w tamtych czasach nakreślił wizję „Europy bez granic”, stanowiącą podstawę trwałego pokoju między narodami Europy. Jego liczne dzieła weszły do kanonu lektur.

Ciekawe czy fakt ustanowienia Josepha Conrad – Korzeniowskiego patronem 2017 roku będzie miał wpływ na wzrost zainteresowania jego książkami. Zazwyczaj w takim przypadku odbywają się różne imprezy i realizowane są projekty popularyzujące twórczość danego pisarza.

Mam nadzieję, że tak się stanie!

Czytaliście jego książki? Macie zamiar?

Camilla Lackberg 192x300 - Camilla Lackberg – Morderstwa i woń migdałów. RecenzjaCamilla Lackberg to jeden z towarów eksportowych Szwecji dzięki sadze kryminalnej, której wydarzenia głównie dzieją się w małej miejscowości Fjällbacka. Powieści Lackberg zostały już sfilmowane, a ona sama nie tylko jest znaną pisarką, ale również celebrytką.

„Zawsze chciałam zostać pisarką. To marzenie towarzyszyło mi, odkąd sięgam pamięcią. Chyba przyszłam z nim na świat.” 

Jak pisze to dobry pisarz, to można wybaczyć taki wzniosły ton. I na szczęście Camilla Lackberg w powieści gatunkowej, jaką uprawia, pisarzem dobrym jest.

„Morderstwa i woń migdałów” to jednak nie jest zwykły kryminał, to nawet nie powieść, bo książka nie ma zwykłej zawartości. Ale po kolei.

Na początek trzy opowiadania kryminalne.

„Sen o Elizabeth” to opowieść o tytułowej Elizabeth, która kiedyś będąc żoną Larca, zaginęła wypadając z łodzi. Teraz on płynie ze swoją drugą żoną Malin. Mają pieniądze, ale nie są szczęśliwym małżeństwem. Malin śni się Elizabeth...

„Kawiarnia wdów” to lokal prowadzony przez Marianne, wdowę, kiedyś maltretowaną przez męża. W jej kawiarni spotykają się głównie kobiety. A bite mężatki mogą zamówić Specjał Wdowy…

„Elegancka śmierć” to opowiadanie, w którym ktoś zamordował Lisbeth w jej dopiero co otwartym sklepiku. A miała mieć szczęśliwą starość... Kto to zrobił i jaki to miało związek z modą?

Wszystkie opowiadania kończą się zaskakująco, finały perypetii ich bohaterów raczej nie nastrajają pozytywnie.

„Zamieć śnieżna i woń migdałów” to minipowieść, z policjantem Martinem Molinem znanym z powieści Camilli. Przebywa na wyspie, z wizytą u rodziców i dalszej rodziny swojej dziewczyny. Dziadek miliarder informuje, że większość jego pieniędzy dostaną po śmierci organizacje dobroczynne, a nie rodzina, do której postępowania ma wiele zastrzeżeń. I ktoś go morduje. Sytuacja jak z Agathy Christie i opowiadań o Sherlocku Holmesie. Które zresztą odegrają swoją rolę w intrydze. Niewielka grupa ludzi, odcięta przez kilka dni od świata z powodu śnieżycy. Skazani na przebywanie  w towarzystwie mordercy. Kto nim jest? Każdy ma motyw i sposobność. Lackberg przedstawia nam po kolei bohaterów dramatu. Niestety ginie kolejny członek rodziny… Czy niedoświadczony policjant rozwiąże sprawę?

W „Morderstwie i woni migdałów” znajdziemy również obszerny wywiad z Camillą Lackberg. Bliżej poznajemy jej dzieciństwo spędzone w Fjällbace i rodziców, życie prywatne. Od zawsze interesowały ją ciemne tematy: morderstwa, katastrofy, inne dramaty… Czytała i pisała od zawsze. W wieku 11 lat miała już przeczytane wszystkie powieści Agathy Christie!

Ukończył ekonomię, przez jakiś czas pracowała w tym zawodzie, ale ukończyła kilkudniowy kurs pisania, który był impulsem do rozpoczęcia pisania powieści. A reszta to ciężka praca, ale też sława. Autorka nie ukrywa również tych ciemnych stron bycia pisarką i znaną osobą. Opowiada również o tym jak rodzili się bohaterowie jej powieści. W książce znajdziemy galerię głównych postaci występujących w sadze i streszczenia tych powieści. Do tego w książce zamieszczono zdjęcia Camilli z różnych okresów jej życia.

Ostatnią częścią „Morderstwa i woni migdałów” jest rozdział pod tytułem „Szkoła detektywów Camilli”. To zaledwie 25 stron, ale dla osób chcących pisać książki, a szczególnie oczywiście kryminały, to wystarczy. Konkretne rady i ćwiczenia pozwolą zacząć pisać. I być może zrobić karierę taką, jaką zrobił Lackberg…

I kilka słów od autorki:

„Każdy może napisać kryminał”. Nie są do tego potrzebne żadne czary – mary ani wrodzony talent. Niezbędne są za to pewne predyspozycje do pisania, a także czas i chęć. Samo pisanie jest jednak rzemiosłem, którego można się nauczyć, jeśli tylko jest się gotowym do ciężkiej pracy i dysponuje odpowiednimi narzędziami. Oto niezbędne narzędzia. Pracę będziecie musieli wykonać sami. I nie zapomnijcie o najważniejszym: żeby przysiąść fałdów i zabrać się do pisania. Powodzenia!”

„Morderstwa i woni migdałów” są książką raczej dla osób, której już zetknęły się z powieściami Camilli Lackberg, znają bohaterów jej sagi, jak i samą autorkę, ale chcą pogłębić swoją wiedzę. Fani mogą więc postawić sobie książkę na półce i cieszyć się, że nie muszą szukać tekstów w niej zawartych po różnych czasopismach.

©PrzemyslawPufal